Samen op weg naar een gezonde levensstijl

Ready2improve begeleidt individuen, groepen en bedrijven naar een gezonde levensstijl en beter presteren

Het laatste nieuws over Ready2improve! Terug naar onze startpagina »

Het recht om onbereikbaar te zijn

Het recht om onbereikbaar te zijn

Iedereen kent het wel: eindelijk rustig aan tafel gaan zitten voor je avondmaal en daar gaat de telefoon. Je herkent het nummer: je baas of een belangrijke klant, dus je neemt op, tot groot ongenoegen van de rest van het gezin.Tien minuten bellen, een kwartiertje om de gevraagde dringende gegevens door te mailen, eindelijk terug naar de tafel, maar jouw eten is koud en de rest van het gezin is al van tafel.Tot zover de weinige family time van vandaag.En bovenop een boze blik van vrouw of man.En die blik wordt nog bozer wanneer je later op de avond toch nog eens je smartphone checkt om te zien of er nog een dringende vraag werd gestuurd via mail.

Je GSM/smartphone afzetten tijdens de maaltijd en heel de avond kan een oplossing zijn, maar grote kans dat de baas dan boos is, omdat hij veronderstelt dat je een GSM van het bedrijf hebt gekregen om altijd bereikbaar te zijn.Wel, niet langer zo bij BMW!

Het management van BMW erkent voortaan het recht van de werknemer om onbereikbaar te zijn in zijn privétijd.Sterker nog: besteed je in je privé tijd toch tijd aan werkmails, dan mag je die uren inhalen op een andere dag.

Deze beslissing zorgde voor heel wat heisa in de pers, maar lijkt ons een goed idee.Geen grotere stressfactor dan constante mails en telefoons, bijna 24u op 24u en 7 dagen op 7.Terwijl een werknemer pas optimaal kan presteren wanneer hij ook de kans krijgt om af en toe de knop volledig om te draaien.

Referentieartikel: http://www.tijd.be/nieuws/ondernemingen_auto/BMW_laat_werknemer_onbereikbaar_zijn.9467625-3100.art?ckc=1

Ik ben nu bijna 2 maanden gestopt met roken. het lijkt wel een eeuwigheid. Het lijkt wel alsof ik nooit gerookt heb. Waar ik vroeger een zeer bevreemd gevoel ervoer bij de gedachte om te stoppen, ervaar ik nu eerder een vreemd gevoel bij de herinnering aan het roken. En de hoofdgedachte die op zo’n momenten door mijn kop schiet moet zo iets zijn van: “Raar, ik snap niet waarom ik verslaafd geweest ben”.

Ik snap het niet, maar ik weet nog wel heel goed waarom ik wilde stoppen, niet alleen deze keer maar de 2 voorgaande keren. Het is namelijk de pijn die me steeds heeft aangezet om definitief te stoppen, de pijn van een longontsteking of een acute bronchitis. Noch de foto’s op pakjes sigaretten, noch de zwarte longen van körper hebben met ooit kunnen bekoren om de sigaret aan de haak te hangen. Maar dus wel de diepe pijn in mijn longen tijdens een hoest waarin ik leek te stikken, het zielige gevoel dat dan overblijft wanneer je met rood doortraande ogen, buiten adem, narochelend en met een befluimde zakdoek op bed zit na te hijgen en het minder fraaie toekomstbeeld dan dan automatisch door je kop schiet. Wat geeft me hoop om dit vol te houden? Wel, daar moet ik niet zolang over nadenken:

- Elke hoest die de belofte inhoud van een zuivere long.
- Het gevoel dat ik met sportbeoefening terug kan opbouwen en dat sport niet enkel meer dient ter compensatie. Het geeft mee een zeer vrij gevoel terug te kunnen sporten met dat uitgangspunt.
- De goedkeurende blik van Marie als ze polst naar mijn rooksctiviteiten en ik quasi nonchalant kan zeggen dat ik nog steeds gestopt ben, alsof het een evidentie is.
- Nu ja, het meest basale gevoel dat momenteel bij me overheerst is effectief een gevoel van evidentie. Raar idee, maar het is er. Ik wil uiteindelijk ook van dit gevoel af. Eigenlijk zou het gevoel volledig moeten opgaan in een way of life zonder sigaretten waar niet-nooit weer wordt bij stilgestaan. En dat lukt beter en beter. De gedachte-het gevoel steekt minder en minder frequent de kop op en dat stemt me hoopvol.

Samengevat: Waarom?
- Voor mijn gezondheid
- Voor Marie (mijn dochtertje)
- Voor mijn geluk

-- Lee