Samen op weg naar een gezonde levensstijl

Ready2improve begeleidt individuen, groepen en bedrijven naar een gezonde levensstijl en beter presteren

Particulieren Bedrijven

Interview Bart Boesmans


'Als je fit bent, word je gewoon een ander mens!'

Algemeen directeur Bart Boesmans blikt terug op het gezondheidsparcours dat Laborelec afgelegd heeft.

'Mijn leven is veranderd, absoluut veranderd zelfs.' Ja, Bart Boesmans, algemeen directeur van Laborelec, is een tevreden man. Zoveel is duidelijk. Hij heeft er net een zeer intensieve bokstraining opzitten in het krachthonk van Ready2improve (R2i), een vernieuwend bedrijf dat mensen gezonder leert leven. Het zweet parelt op zijn voorhoofd en zijn aangezicht draagt de sporen van het hard labeur van de voorbije uren. Maar hij straalt energie uit!

Bij Laborelec in Linkebeek draait alles trouwens om energie. Duurzame en milieuvriendelijke energietechnologie om precies te zijn. Een bedrijf waar 250 kenniswerkers zich dag in dag uit buigen over de toekomst. Een plaats ook waar wetenschap centraal staat. Dat moet haast wel een broeihaard zijn voor sportievelingen die zich durven smijten. Geen wonder dat de samenwerking met R2i een succes is. Zijn onderzoekers niet altijd en overal op zoek naar een meetbaar resultaat dat beter is dan het vorige?

Bart Boesmans (algemeen directeur Laborelec) tijdens een training bij Ready2improve

Poespas
'Laborelec had al behoorlijk wat initiatieven rond sport', steekt Boesmans van wal. 'Maar alles was organisch gegroeid en relatief weinig gecoördineerd: samen de 20 kilometer van Brussel lopen, volleyballen, competities tussen bedrijven, de jaarlijkse summer games rond sport en spel … Maar onze mensen wilden meer. De vraag naar extra initiatieven kwam dus van onderuit. Of we er misschien wat meer lijn in konden brengen?' De directie van Laborelec stelde zich heel open op. Maar het was zeker niet de bedoeling om zomaar in het wilde weg activiteiten op poten te zetten. 'Op een verantwoorde en gestructureerde manier onder begeleiding aan sport doen. Daar was het ons om te doen. Waarom doen we het? Wat kunnen we ervan verwachten? Die vragen lagen op tafel', vertelt de algemeen directeur.

Uiteindelijk ging Laborelec in zee met R2i. 'Eigenlijk klikte het onmiddellijk. Het model van R2i is ons op het lijf geschreven: activiteiten in groep, maar met individuele metingen en met een individueel programma. Die combinatie is gewoon schitterend.' 126 van de 250 werknemers engageerden zich voor het project. Onder het motto Power for the Future lieten ze zich 10 weken lang intensief begeleiden en coachen. De werknemers kregen tijd en ruimte om deel te nemen aan de activiteiten tijdens de werkuren. De methode van R2i laat weinig aan de verbeelding over. Een eenvoudige formule zonder veel poespas: na een fitheidsmeting krijgt iedereen een individueel trainingsschema, met coaching én opvolging. Krachtbal, fietsen, wandelen, zumba, zaalvoetbal … Keuze genoeg. Op die manier moet sport in de eerste plaats toegankelijk worden voor iedereen. 'Aan sport geen tekort bij Laborelec. Maar de graad van participatie was een probleem', geeft Boesmans toe. 'We hebben extreem competitieve sporters die het alsmaar competitiever maakten. Dat werd stilaan een drempel voor de anderen.' 'In mijn ogen was het grootste gevaar dat we opnieuw enkel de beste sporters zouden meekrijgen. Daarom wilde ik met dit project net zoveel mogelijk mensen bereiken en dat is gelukt', vertelt hij trots. 'Mensen ook waarvan je het niet onmiddellijk verwacht en die nu nog altijd blijven sporten. Als je twee niveaus in fitheid stijgt, dan word je gewoon een ander mens!'

Uitlaatklep
Veel mensen sporten om zich te ontspannen. Logisch: sport is gezond, het verzet je gedachten en je kan het samen met anderen doen. Maar vreemd genoeg kan het sporten zelf een onderdeel worden van het probleem. Sport als bron van stress, hoe vreemd dat ook mag klinken. 'Heel wat van onze mensen hadden moeite met het evenwicht tussen werk en privé. En gek genoeg ligt sport soms mee aan de basis van die verstoorde balans. Wie na een lange werkdag en lange files naar de sportclub moet, is nog minder thuis!', benadrukt Boesmans. 'En toch zoek je een uitlaatklep: een manier om de spanning van het werk kwijt te raken. Het programma van R2i heeft daar perfect op ingespeeld.'

De algemeen directeur blikt tevreden terug op het experiment. Hij heeft het gevoel dat de bakens verzet zijn bij Laborelec. Het leuke is dat de impuls ook na het programma blijft doorwerken. Hij vergelijkt het met een verfrissende douche. 'Mensen geven van nature niet zo gemakkelijk positieve feedback. Maar in dit geval hebben we echt veel positieve reacties gekregen, zowel formeel in de ondernemingsraad als informeel. Mensen kwamen 's morgens binnen op mijn bureau om me persoonlijk te bedanken.' 'Het is zeker nooit de bedoeling geweest om de toename van de performantie van onze mensen te meten. Nee, het sociaal klimaat laat zich niet vertalen in cijfers. We zijn erin geslaagd om mensen te kruisen in een bijzondere setting. Ik heb zelf gesport met mensen van andere afdelingen die ik anders nooit gekend had. Er wordt ook veel gelachen en gepraat. Dat alleen al is waardevol', benadrukt Boesmans. 'Zoiets kan je niet meten, dat voel je gewoon. Wat we wel gemeten hebben, is de toename van de fitheid. Die toename is een feit en daar ben ik heel blij om.' Inderdaad. Meten is weten. De becijferde fitheidsmetingen drukken je met je neus op de feiten. Cijfers liegen niet. Volgens Boesmans was het meetbaar maken van de resultaten een voltreffer. 'Bij Laborelec werken hoogopgeleide mensen, en vooral ingenieurs. Die vonden het geweldig dat alles gemeten werd. Ik denk zelfs dat dat in ons geval één van de sleutels tot het succes geweest is.'

Hervallen
Toch is Laborelec niet van plan om op zijn lauweren te gaan rusten. 'We gaan door en breien een vervolg aan dit initiatief. Maar gespreid in de tijd. De intensiteit van het programma van 10 weken kunnen we onmogelijk volhouden', geeft de algemeen directeur toe. 'Daarom werken we nu over een langere tijdspanne. We doen metingen en onze mensen krijgen opnieuw een individueel programma. Sommige sporten lopen door, niet allemaal. Er moet in ieder geval voldoende draagkracht zijn.' Daarom kiest Laborelec voor een gefaseerde aanpak over meerdere jaren. In het eerste jaar lag de nadruk op fitheid. Bewegen in de ruime zin van het woord dus, met eenvoudige activiteiten voor mensen met een matige conditie. In het tweede jaar gaat het bedrijf een stapje verder en komt gezonde voeding in beeld. Wellicht volgen later nog andere thema's, zoals omgaan met stress. Bovendien krijgt het R2i-programma ook navolging. Laborelec heeft in de loop van dit jaar een fitness uitgebouwd op de site. 'Dit initiatief staat los van het programma, maar het is er wel een gevolg van', aldus Boesmans. 'En alles gebeurt veilig. We zorgen voor een intake en dan gaan de kandidaten op eigen kracht verder. Dat is de kracht van het model: het is gedragen door vrijwilligers. Daarom hervallen de sporters ook minder gemakkelijk.'

Gevarenzone
Ook voor Bart Boesmans zelf was de komst van R2i een kantelmoment. 'Voor mij kwam het initiatief op een goed moment. Net als veel mensen bij Laborelec was ik zeer sportief van hart, maar niet meer van benen', lacht hij. 'Een drukke job zorgt er ongemerkt voor dat er steeds minder tijd overblijft voor sport. Maar Wouter (Wouter Goris is improve coach bij R2i, red.) benadrukte dat mensen pas echt geïnspireerd raken als ze een voorbeeld hebben. Als algemeen directeur had ik dus een belangrijke rol te vervullen.'

Het programma heeft Boesmans' leven veranderd. 'Heel wat mensen die leven zoals ik zitten in de gevarenzone. Je maakt lange dagen en zonder dat je het beseft, riskeer je op een bepaald moment de prijs cash te betalen. Tot je dertigste kan je veel dingen ongestraft doen. Maar als je 46 jaar bent zoals ik, dan komen de kilo's er onverbiddelijk bij. Ik had trouwens al eens een waarschuwing gekregen bij een medisch onderzoek.' Hij windt er geen doekjes om: 'Ik blijf hoe dan ook sporten.' Een goede planning is zijn sleutel tot succes. Eigenlijk maken we onszelf voortdurend wijs dat we geen tijd hebben om te sporten. Maar dat is meestal een goedkoop excuus! 'Je moet je momenten van beweging gewoon bewust plannen', vat Boesmans samen. 'Doe het op een gestructureerde manier en er komt vanzelf tijd vrij. Precies omdat je die vrije tijd vooraf vastlegt in je agenda.'

Bart Boesmans is ervan overtuigd dat hij als algemeen directeur een voorbeeldfunctie te vervullen had, maar hij ziet zichzelf niet als de kritische succesfactor voor het project. 'Het is meer bottom up dan top down. Een kleine enthousiaste werkgroep is cruciaal. Zij doen het belangrijkste werk. Je kan zoiets niet opleggen. Het moet van onderuit komen of je initiatief is gedoemd om te mislukken.' Zelfs in grote bedrijven met pakweg 1.000 werknemers kan de R2i-formule aanslaan. Als de communicatie vlot verloopt tenminste. Alles zal dan gewoon een stuk formeler moeten verlopen. Maar zonder dat de persoonlijke interactie verloren gaat. Want daarin zit precies de kracht van het model. Dat is het geheim. Volgens de algemeen directeur gaat het zelfs zo ver dat de mensen van Laborelec stilaan beginnen te denken dat Wouter zelf in hun bedrijf werkt. Het initiatief heeft met andere woorden een gezicht. Die aanpak werpt zijn vruchten af. Dat bewijst de afsluitende fitheidsmeting aan het einde van het programma.

Uithangbord
De gezondheid van zijn werknemers staat centraal, maar Boesmans ziet het R2i-avontuur ook als uithangbord. 'Mensen kiezen het bedrijf waar ze gaan werken ook in functie van wie er al is', analyseert hij nuchter. 'Sport leeft bij Laborelec en dat willen we ook tonen aan potentiële werknemers.' Kenniswerkers zijn nu eenmaal zeer gegeerd. Het zijn geen pionnen die je zo maar even vervangt. Bedrijven doen alle moeite van de wereld om mensen met talent aan te trekken. Maar dat lukt enkel als het bedrijf naast het werk ook nog andere dingen te bieden heeft, zoals een gezond sociaal klimaat. Een aantrekkelijk loonpakket is belangrijk, maar de werkomgeving geeft voor veel mensen de doorslag. 'Wat leeft er in een bedrijf? Voel ik me hier goed? Het antwoord op dat soort vragen weegt vaak zwaarder door dan het loon', aldus Boesmans. 'Je kan daar dromerig over spreken en zeggen dat het de plicht van de werkgever is om te zorgen voor een aangename werksfeer. Maar er zit ook een economische logica achter: de beste mensen aantrekken én houden! Vergelijk het met studiedagen waar je op zoek gaat naar de beste studenten. Je probeert ze te motiveren. Je wil dat ze aan boord komen.' 'Dat is precies wat wij doen met projecten als Power for the Future', gaat Boesmans verder. 'Onze bedrijfscultuur sluit daar overigens perfect bij aan: we bieden iets aan, maar leggen het niet op. In Amerika en Japan gaat dit soort initiatieven vaak gepaard met lichte tot serieuze dwang. Daar moet je mee, willen of niet. Bij ons vertrekken we vanuit het standpunt van de werknemer. Daarom bepaalt de participatiegraad in grote mate het succes van het project.'

Laborelec en R2i maken een tussentijdse balans op en zien tevreden werknemers. Het échte effect van dit soort initiatieven kan je niet vatten in cijfers. Maar de return op menselijk vlak kan je gewoon voelen! En daar draait het tenslotte om …

Dit interview is afgenomen door Steven Bellemans

Meer informatie over dit project kan je vinden op www.ready2improve.be/ready2move

Bekijk alle thema's uit ons aanbod:

Ik ben nu bijna 2 maanden gestopt met roken. het lijkt wel een eeuwigheid. Het lijkt wel alsof ik nooit gerookt heb. Waar ik vroeger een zeer bevreemd gevoel ervoer bij de gedachte om te stoppen, ervaar ik nu eerder een vreemd gevoel bij de herinnering aan het roken. En de hoofdgedachte die op zo’n momenten door mijn kop schiet moet zo iets zijn van: “Raar, ik snap niet waarom ik verslaafd geweest ben”.

Ik snap het niet, maar ik weet nog wel heel goed waarom ik wilde stoppen, niet alleen deze keer maar de 2 voorgaande keren. Het is namelijk de pijn die me steeds heeft aangezet om definitief te stoppen, de pijn van een longontsteking of een acute bronchitis. Noch de foto’s op pakjes sigaretten, noch de zwarte longen van körper hebben met ooit kunnen bekoren om de sigaret aan de haak te hangen. Maar dus wel de diepe pijn in mijn longen tijdens een hoest waarin ik leek te stikken, het zielige gevoel dat dan overblijft wanneer je met rood doortraande ogen, buiten adem, narochelend en met een befluimde zakdoek op bed zit na te hijgen en het minder fraaie toekomstbeeld dan dan automatisch door je kop schiet. Wat geeft me hoop om dit vol te houden? Wel, daar moet ik niet zolang over nadenken:

- Elke hoest die de belofte inhoud van een zuivere long.
- Het gevoel dat ik met sportbeoefening terug kan opbouwen en dat sport niet enkel meer dient ter compensatie. Het geeft mee een zeer vrij gevoel terug te kunnen sporten met dat uitgangspunt.
- De goedkeurende blik van Marie als ze polst naar mijn rooksctiviteiten en ik quasi nonchalant kan zeggen dat ik nog steeds gestopt ben, alsof het een evidentie is.
- Nu ja, het meest basale gevoel dat momenteel bij me overheerst is effectief een gevoel van evidentie. Raar idee, maar het is er. Ik wil uiteindelijk ook van dit gevoel af. Eigenlijk zou het gevoel volledig moeten opgaan in een way of life zonder sigaretten waar niet-nooit weer wordt bij stilgestaan. En dat lukt beter en beter. De gedachte-het gevoel steekt minder en minder frequent de kop op en dat stemt me hoopvol.

Samengevat: Waarom?
- Voor mijn gezondheid
- Voor Marie (mijn dochtertje)
- Voor mijn geluk

-- Lee